گذرا ( کل شئی هالک الا وجهه)

سالها پیروی مذهب رندان کردم               تا به فتوی خرد حرص به زندان کردم

من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه    قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم

سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان   که من این خانه به سودای تو ویران کردم

توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون        می گزم لب که چرا گوش به نادان کردم

در خلاف آمد عادت بطلب کام که من         کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

نقش مستوری و مستی نه به دست من و تست   آنچه سلطان ازل گفت بکن آن کردم

دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع          گرچه دربانی میخانه فراوان کردم

اینکه پیرانه سرم صحبت یوسف بنواخت         اجر صبریست که در کلبه احزان کردم

صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ        هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم

گر به دیوان غزل صدر نشینم چه عجب      سالها بندگی صاحب دیوان کردم

                                                         (( حافظ ))                                

           هر چه از سنگین دلان بر جان ما آید خوش

            گر وفا آید خوش است        

                       وگر هم  جفا آید خوش است

                                         (امام عبدالقادر گیلانی (تالشی))

مرا دیوانه نفسی هست

 تن تاریک زندانش

خرد فرمانده زندان و او محکوم فرمانش

ز لامقراض آوردم

بریدم بند زنجیرش

ز الاالله نیرو دادم و تلقین ایمانش

چو نفی ما سوی بنمود و  در توحید رو آورد

ز ایمان خلعتی پوشیده شد بر جسم عریانش...

(مرحوم علامه شفیقی) 

ویا کت 

سوباتان

حیدر بابا شیطان بیزی آزدیریب

حلول سال ۱۳۸۸ را به تمامی دوستان و آشنایان

 تبریک میگویم

امیدوارم که  جمعمان جمع باشد

استاد شهریار

زندگانیم و زمین زندان ماست

زندگانی درد بی درمان ماست

رانده‌‌گانیم از بهشت جاودان

وین زمین زندان جاویدان ماست

گندم آدم چه با ما کرده‌ است؟

کآسیای چرخ، سرگردان ماست

در قمار عشق می‌بازیم ازآنک

کاسه کوزه‌دار ما، شیطان ماست

عهد ما، انسان کاملتر شدن

وآنکه ناقص‌تر، کنون انسان ماست

هوشیاران آن جهانی، کین جهان

پایه‌اش بر غفلت و نصیان ماست

جسم قبر و جامه قبر و خانه قبر

باز لفظ زندگان، عنوان ماست

جمع آب و آتشیم و خاک و باد

این بنای خانه ویران ماست

کائنات از ما طلبکارانند سخت

هر یکی را خشتی از ایوان ماست

چون ادا خواهیم کردن این قروض؟

باد هم باقی نه در دکان ماست

مور را مانیم کاندر لانه‌ها

روز باران، هر نمی طوفان ماست

احتیاج.! این کاسه دریوزگی

کوزه آب و تغار نان ماست

آبروی ما به صد در ریخته است

لقمه نانی که در انبان ماست

دزدهای خانگی چون حرص و کین

روز و شب بنشسته پای خوان ماست

اصل ما عقل است و باقی هر چه هست

چون قفس زندان مرغ جان ماست

عقل ما سلطان و بازش پیروی

از هوای نفس نافرمان ماست

عقل را مسلوب دار از سلطنت

پس هوای نفس ما سلطان ماست

وآنچه حض نفس حیوانی در او

علت عقل، آفت ایمان ماست

گیرم از سرها گسست افسارها

داغ مهر بندگی بر ران ماست

باز هم تکرار آن ظلم عظیم

آنچه شرحش رفته در قرآن ماست

جز به اشک توبه نتوان پاک کرد

لکه ننگی که بر دامان ماست

عمر می‌آید به پایان، باز گرد

کین علاج رنج بی‌پایان ماست

میزبان را نیز با خود می‌برد

مهلت عمری که خود مهمان ماست

زهر این پیمانه باید نوش کرد

زآنکه شرط لازم پیمان ماست

خضر راه خویشتن باش ای فقیر

چشم گریان چشمه حیوان ماست

شهریارا، هر غمی را دارویی‌ست

داروی دیوانگان دیوان ماست

خضر راه خویشتن باش

ای فقیر

چشم گریان چشمه حیوان ماست